W jednym z filmów natknąłem się na scenę, w której mnich bierze na ręce prosię i podnosi do góry. Na pytanie – dlaczego? Odpowiada – wiesz świnie mają tak zbudowany kręgosłup, że patrzą całe życie tylko w ziemie i nie mogą podnieść głowy żeby zobaczyć niebo. Ja biorę tego prosiaka aby on chociaż niebo zobaczył.

Scena bardzo wymowna. Nasz ludzki kręgosłup pozwala nosić głowę wysoko, pozwala patrzeć w niebo i upajać się jego pięknem, pozwala marzyć i mieć pragnienia, wzruszenia, miłość. A jednak coraz częściej spotykamy ludzi, którzy patrzą tylko w ziemię. Dlaczego?

Piszę te kilka zdań na parę dni przed bodaj największym wydarzeniem tego roku – nie tylko dla nas Polaków, bo cóż może przebić beatyfikację Jana Pawła II.

To był człowiek miłości, to był ktoś kto całym swoim życiem mówił – nie patrzcie w ziemie, patrzcie w niebo, bądźcie dumni, że jesteście ludźmi. Ale bądźcie tymi ludźmi dla siebie nawzajem. Nasz Papież był człowiekiem dialogu czego wymownym przykładem było spotkanie ekumeniczne z „szefami” innych wyznań i wspólna modlitwa o coś co dla ludzkości jest najważniejsze – pokój. To wtedy w miejsce wcześniejszej wrogości i nieprzyjaźni pojawił się zaczątek dialogu. Jakże znamienne padły wówczas słowa „jeżeli będziemy patrzeć na historię, nie możemy oczekiwać niczego dobrego, ale my musimy patrzeć w przyszłość i na konieczność wystrzegania się przewagi egoizmu i fanatyzmu…chcę zgody a nie sądu”. Słynął z tego, że w jego otoczeniu byli ludzie zarówno sympatyzujący z prawicą jak i osoby lewicujące, pragnął poznać poglądy i jednych i drugich i chyba jednym z najwymowniejszych gestów jakie uczynił było pocałowanie Koranu, który otrzymał w prezencie od mahometan.

Swego czasu Jan Paweł II komentując ciężką decyzję powiedział: ”Jesteśmy w rękach Boga…na szczęście, ponieważ gdybyśmy byli w naszych, bylibyśmy już zgubieni”.

W naszym mieście 21 maja o godzinie 18.00 w Kościele przy dworcu odbędą się uroczystości poświęcone Janowi Pawłowi II – zapraszam.

Może to wydarzenie wpłynie na to byśmy częściej patrzyli w niebo – nas nie trzeba brać na ręce- oby jak najdłużej.